Welke vind jij nu de leukste anekdote?

De Leukste anekdotes


 

De afgelopen maanden vroegen we onze militanten om massaal straffe syndicale anekdotes in te sturen. En dat deden ze.  

Na een stemming via deze website hadden we drie duidelijke winnaars. Zij schreven de leukste anekdotes neer en winnen daarvoor allen een toffe activiteit (met hun collega-afgevaardigden) naar keuze.  

Deze prijs mogen ze trouwens op ons congres zelf komen afhalen.  

Benieuwd naar deze drie leuke anekdotes?  

Lees ze hieronder:

De winnende anekdote: Populaire oordopjes. Door August vranken
De tweede leukste anekdote: Appelen voor de dag van het personeel. Door Guido Van Campenhout
De derde leukste anekdote: Druk op de ketel door de brandweer. Door Bert Goedermans

De allerleukste anekdote - Populaire oordopjes

Nationale betoging november ’14... Alles werd tijdig in gereedheid gebracht… Groene jas? Check!... Groene paraplu? Check!… Groene sjaal? Check!… Groene slip? Neen, da’s voor straks!

Met de auto naar het station… ticket gekregen… de nodige attributen (fluitje, oordopjes) in aanslag… Kortom, alles was voorhanden voor een boeiende en hopelijk succesvolle nationale betoging. Veel volk in de trein die rood, blauw en vooral groen kleurde.

Onmiddellijk werden wij op het station ondergedompeld in een soort van "war-zone" met vaak grimmige koppen (gelukkig van karton, en wij meenden ergens ook BDW te herkennen). Buiten op het plein een fantastisch kleurentapijt. Langzaam bewoog de manifestatie zich richting Brussel-Zuid. Geluidsboxen, toeters, bellen en de (blijkbaar onmisbare) bommetjes waren alom tegenwoordig.

Tijd om de oordopjes in de oren te proppen dus. Menig collega en militant van de andere vakbonden keek ons niet recht in de ogen maar recht in de oren met zo’n blik van “hoe komt die aan die oordopjes en vooral hoe kan ik haar er enkele ontfutselen”. Laat ACV-Openbare Diensten nu net staan voor solidariteit, dienstverlening, enzovoort… Kortom, een mens wil steeds van goede wil zijn en daarom dit nobele gebaar. “Alsjeblieft collega’s, kameraden van de andere vakbond, hier enkele leuke oordopjes, maar opgelet ze plakken een beetje maar da’s omdat ze in de plastic hebben gezeten." Verder geen erg. Lang leve de gelukkigen en prompt werden de oordopjes - zonder ze een blik te gunnen - uit het plastic zakje genomen en in de verschillende oor(tjes) gestopt! 

Enkele hectometers verder was het tijd voor een kleine eet- en snoeppauze. De meegebrachte gummibeertjes zouden zeker smaken. Maar helaas, het enige dat wij nog vonden waren groene oordopjes. De gummibeertjes waren weg!

Oeps, hopelijk waren onze collega’s, kameraden, niet boos als de (gummiberen)oordopjes slecht uit hun oren raakten. 

De derde leukste anekdote: Druk op de ketel door de brandweer

Begin februari 2012 bereikten ons zeer verontrustende geluiden in verband met de eerste pensioenhervorming, vooral wat de eindeloopbaanproblematiek van de brandweermannen betrof. Om een beetje druk op de ketel te zetten tijdens de ministerraad van 10 februari 2012 werd er de avond voordien door het gemeenschappelijk vakbondsfront opgeroepen om nog snelsnel brandweerman(militanten) te verzamelen voor een betoging aan de Wetstraat.

Vanuit Hasselt vertrokken we met een tiental brandweermannen om te verzamelen aan de brandweerkazerne van Brussel Helihaven. De opkomst viel een beetje tegen, slechts 300 brandweermannen vanuit heel België, maar ja, er was ook pas de avond ervoor opgeroepen.

In colonne reden we, zoals brandweermannen dat kunnen, met veel lawaai door de stad tot aan de neutrale zone. Vanaf hier vertrokken onze onderhandelaars naar de 16 voor een onderhoud met de ministerraad. Wij posteerden met onze gebruikelijke attributen (tweeklanken en waterspuiten) aan de  Friese ruiters. 

Het was bitter koud die dag en al het water dat wij spoten, vroor onmiddellijk vast op de weg én aan de kledij van de ordehandhavers. Het viel van in het begin al op hoe weinig politie er aan de versperring stond, maar ja, de versterking stond vermoedelijk om de hoek. Al bij al was de sfeer redelijk goed, aan beide kanten van de versperring: er ging al eens een bekertje koffie naar de overzijde of een doorweekte en verkleumde politie-agente kreeg een paar droge handschoenen van een brandweerman.
 
Op een bepaald moment kwam een afgevaardigde van het VSOA-SLFP vertellen dat zij binnen aan het lijntje gehouden werden en dat er, tegen de belofte in, nog steeds geen onderhoud met de betrokken ministers (Van Quickenborne en Milquet) was geweest. Misschien moesten we eens wat dichterbij komen want de ministerraad hoorde ons precies nog niet goed.

Daarop werd er wat gerammeld aan de Friese ruiters en stelden we vast dat deze niet al te goed verankerd werden. De spanning steeg een beetje en ineens... trokken we de versperringen open en onze brandweerwagens rukten op naar de Wetstraat. De ordediensten boden wat weerstand, maar eerder symbolisch. Ik verwachte, terwijl we met brandweerslangen onder de arm oprukten, dat de versterking elk moment met het waterkanon om de hoek zou verschijnen. Om de hoek bleek inderdaad het waterkanon te staan, maar de bemanning beantwoordde onze groet met een wedergroet. En dus stonden we ineens vóór de Zestien!!! 

De ordediensten hergroepeerden zich voor de ingang (niet dat wij de intentie hadden om binnen te dringen), de slangen werden weer aangekoppeld en de gevel (en ook wat agenten - sorry) werden bespoten. Als één van de weinige militanten aanwezig en als actief lid van het Nationaal Groepscomité Brandweer besefte ik dat dit een unieke situatie was. Ik probeerde dan ook constant om de brandweermannen wat in te tomen. Spuiten op de gevel, OK; spuiten op manschappen van de politie, niet OK; poederblusser, niet OK. 
Ik wilde de ordediensten vooral niet provoceren, ik wou dat we zolang mogelijk op deze plek onze stem konden laten horen. 

Mijn gedrag moet blijkbaar de verantwoordelijk officier van de politie opgevallen zijn, want al gauw raakten we in gesprek, met als gezamenlijk doel: de situatie niet laten escaleren, want die ene poederblusser was er voor hen al nét over. 

Toen ik hem vroeg hoe het kwam dat er slechts een beperkte troepenmacht op de been was hoewel onze komst zelfs de avond ervoor al in de pers aangekondigd geweest was, antwoordde hij: "Tja, ik kreeg gisterenavond rond 21u een telefoontje met de vraag hoeveel manschappen ik kon optrommelen voor vandaag."  

Hierop kon ik alleen maar zeggen: "Tiens, da's nu toeval, ik kreeg op dat moment ook een telefoontje, met dezelfde vraag!!" :-) 

Anekdote 3: Lokale vakbondsafgevaardigde misbruikt vakbondsactie voor eigen gewin!

Lokale vakbondsafgevaardigde misbruikt vakbondsactie voor eigen gewin!

Toen de jongerenwerking in 2014 besliste om een flitspaalactie te doen om meer jongeren in de vakbond aan te trekken, zag B.V. (38j), zijn kans schoon om de actie voor eigen gewin te mis/gebruiken. 

Prompt nodigde hij de jongerenwerking uit om op zijn werk hun flitspaal op te zetten. Nadat de eerste voorbereidingen getroffen waren, ontvouwde hij zijn duivels plan. 

Het jongerenteam keek met verbazing toe hoe hij steeds maar tafels bleef aanslepen, bijkomende posters ophing en een bel op de tafels plaatste. Vervolgens ging de snoodaard gewoon bij de tafel wachten tot zijn eerste slachtoffers binnen kwamen. 

Toen de collega’s, niets vermoedend, de bel lieten schallen, schoot hij in actie. Zij die de bel luidden, dachten dat ze met de meest begeerde vrijgezel van Vlaanderen op de foto mochten. Niets was minder waar! Inspelend op hun schuldgevoel, medelijden opwekkend, wist de schurk, wiens duivelshorens zorgvuldig verstopt waren onder zijn pet, enkele jonge vrouwen te verleiden met hem op de foto te gaan. Hij is er zelfs in geslaagd om het jongerenteam zelf te versieren zodat ze met hem een foto deelden.

Nadat hij zich op deze sluwe wijze tussen de dartelende meisjes begeven had, probeerde hij hen te overhalen met hem op date te gaan. Kosten (nu ja toch 3 euro voor 12 stuks rozen) en moeite bleven hiervoor gespaard.

Ondanks het feit dat geen van de dames inging op de date is de verslagenheid bij zijn slachtoffers groot. Tot nu toe zijn er geen officiële klachten binnengekomen, toch voelen verschillende slachtoffers zich gebruikt. De vlotheid/geslepenheid waarmee B.V. zijn actie op touw zette doet vermoeden dat hij niet aan zijn proefstuk toe was. 

Het moet niet gezegd worden dat al zijn slachtoffers jonge vrouwen waren.

B.V. loopt nog steeds, (alleen), vrij rond.

Anekdote 4: Problemen met de baas...

Een achttal jaar geleden op een vorig werk was ik vakbondsverantwoordelijke voor ACV-Openbare Diensten in een rvt.

Om nieuwe personeelsleden de vakbond te laten ontdekken ging ik deze altijd persoonlijk een bezoekje brengen om mij voor te stellen en eventueel uitleg te geven over wat de vakbond doet voor de werknemers.

Op een zekere dag ging ik een dame bezoeken die juist was aangenomen om de IT te doen in het rusthuis.

Ik ging naar haar toe en zij stelde zich eerst voor en vertelde er ook bij dat als er een probleem met de computer was dat ik altijd naar haar mocht komen om het op te lossen.

Toen stelde ik mij voor en vertelde haar met enige ironie dat als zij een probleem met ‘de baas’ had, zij altijd naar mij mocht komen om het op te lossen.

Enkele dagen later kwam ik bij toeval te weten dat de dame in kwestie, de vrouw van de directeur was! 

Ik heb nooit klachten gehad van haar over ‘haar baas’... 
 

De tweede leukste anekdote: Appelen voor de dag van het personeel

Op trot met een hoop appelen voor de dag van het personeel van ACV-Openbare Diensten Mechelen...  
Tegengehouden door onze collega's van de politie van zone Rupel...

Woensdagochtend vertrokken vanuit Sint-Katelijne-Waver. Met appelen en gadgets voor het personeel van Mechelen-Rupel. De achtersteven volgeladen met dozen vol appelen. Met veel goede wil om al onze personeelsleden attenties te bezorgen voor de dag van het personeel. Dat was een drietal jaar geleden.
Die woensdag hadden wij de nodige leveringen gedaan voor de andere gebouwen van de federale overheid. Lier Kruisbogenhofstraat. Gevangenis Mechelen. RVA Mechelen. Zwartzustersvest en Douaneplein Mechelen.

Donderdagochtend om halfnegen Ann opgehaald in Muizen. In de auto zaten heel wat kartons appelen. Zo dan, een lading appelen en gadgets afleveren aan de Voochtstraat voor FOD Justitie.

Wij tuften naar Boom om daar het gebouw van Financiën te bedienen. Ondertussen waren militanten van ACV-Openbare Diensten aan het uitdelen op de Zwartzustersvest en het Douaneplein te Mechelen, in Heist-op-den-Berg in de  Cederstraat en de Binnenweg, in Lier in de Kruisbogenhofstraat. Onze propagandist van ACV Mechelen-Rupel had de appelen en gadgets voor Puurs, afgezet op het secretariaat van ACV Puurs zodat onze militante Maria kon verdelen in Puurs.

We waren tevreden over ons bezoek aan Boom. We voelden ons gesterkt door het dankbare personeel en tegelijk fier dat we de mensen konden voorthelpen met hun vragen.

We stoomden voorbij het recreatiedomein van Boom. Opgericht op de vroegere ontginning van leem voor bakstenen. Grote putten en plassen, mooi ingericht. Plots zagen we politie. "Halt! Hier stoppen!" We werden afgeleid naar een parking van het domein.
"Dag Mijnheer en... Madame, stap eens uit! Wat voeren jullie in je schild, koffer vol appelen, clandestiene verkoop van appelen? Waar rijden jullie naartoe? Papieren alstublieft!"

"Hm, mijnheer en mevrouw de politieagent, wij zijn onderweg voor het ACV voor de dag van het personeel. Wij zijn eigenlijk gehaast want ons schema zit nogal strak. Wij delen appelen en gadgets uit aan het personeel van de federale ministeries en parastatalen ter gelegenheid van de dag van het personeel. En eigenlijk zijn wij niet mijnheer en mevrouw maar beide militanten van het ACV."

"Ge gaat toch blazen hoor!"

"Geen probleem, als het maar niet te lang duurt, onze collega's verwachten ons." 

Ik heb er nog een Bob-sleutelhanger mee verdiend, wie dacht dat ik 's morgens al alcohol nuttigde, moet ik dus ontgoochelen.

Mijnheer en 'Madame' reden verder keuvelend in een geanimeerd gesprek. Wat is het toch fijn, om actieve militanten te zijn!