Onevenwichtige beleidskeuzes

ACV-Persbericht
Persbericht Vlaams ACV
Iets meer dan een jaar geleden zag de huidige Vlaamse regering het levenslicht. 28 september was er de tweede septemberverklaring van minister-president Bourgeois. Het ACV blijft met die septemberverklaring zwaar op zijn honger zitten. “De minister-president haalt veel mooie woorden boven, maar mist zijn kans om het beleid bij te sturen in sociale richting” stelt nationaal secretaris Ann Vermorgen vast. “ Een langetermijnvisie is goed, maar kan de huidige onevenwichtige beleidskeuzes niet verhelen.” 
In de septemberverklaring wordt gesteld dat de besparingen gematigd en gespreid zijn. Dat  de besparingen perspectief creëren om te groeien. De realiteit is dat de besparingen  niet gematigd en gespreid zijn. Ze treffen vooral de werknemers en hun gezinnen. De laagste inkomensgroepen worden niet ontzien. Van de sociale correcties die de Vlaamse regering had beloofd, kwam nog maar bitter weinig in huis. Het wordt tijd dat de Vlaamse regering naar de inkomstenzijde kijkt. Het is merkwaardig dat er in deze septemberverklaring geen sprake is van een Vlaamse tax shift. 
Ook inzake werkgelegenheidsbeleid gaat het de verkeerde kant uit. Het tewerkstellingsbeleid van de regering Bourgeois vernietigt momenteel meer jobs af dan het creëert. En de klappen vallen bij de meest kwetsbaren op de arbeidsmarkt. Het groeipad voor de sociale economie dat in het regeerakkoord nog beloofd werd, is al meteen voor minstens twee jaar geschrapt. De voorwaarde voor dienstenchequebedrijven om 60% van hun vacatures in te vullen met werklozen werd met één pennentrek afgevoerd. En er staan plannen in de steigers die de tewerkstelling bedreigen van 25.500 mensen die werken in het PWA, in het statuut van artikel 60 (re-integratie bij OCMW’s) en in de dienstenchequesector.
De septemberverklaring is waarschijnlijk ook nog nooit zo groen, milieuvriendelijk en duurzaam geweest. De realiteit staat hier echter mijlenver vandaan. De schaarse investeringsmiddelen gaan niet naar een structurele vergroening  van de economie. Er zijn geen initiatieven inzake jobcreatie in de groene sectoren, geen begeleidingsplannen voor de werknemers in sectoren die het moeilijk hebben om de milieunormen te halen. Er is geen discussie over de billijke verdeling van de kosten om onze energievoorziening te vergroenen. De factuur wordt simpelweg op de huishoudens en de kmo’s afgeschoven.  
Als de minister-president snel werk wil maken van een beter Vlaanderen, weet hij waar te beginnen. 

Meer info?